Parel van Zuidoost: Hanoch Nahumury van Schattenberg

Hanoch Nahumury woont al 27 jaar in Zuidoost, de zoektocht naar de liefde van zijn leven heeft hem naar de Bijlmer gebracht. Ik spreek deze parel van Zuidoost over zijn verleden en het heden.

“Schattenberg, wat een vriendelijke naam voor het beruchte doorgangskamp Westerbork van waaruit Joodse vluchtelingen en Roma naar de vernietigingskampen werden afgevoerd.”

Hanoch schudt zijn hoofd met de opvallend grijze krullen. “Mijn ouders wisten niet dat zij samen met 4000 andere Molukkers gehuisvest waren in een voormalig doorgangskamp. Niemand heeft hen de geschiedenis toen verteld. Mijn moeder en tantes droomden van verschijningen die zij niet thuis konden brengen. De Nederlandse overheid heeft de naam Westerbork veranderd voordat de Molukse soldaten die in het Koninklijk Nederlands Indisch Leger dienden, naar Nederland werden gehaald. Mijn vader was zo’n soldaat die op dienstbevel naar  Nederland kwam met zijn gezin in 1951. Indonesische vrijheidsstrijders hadden de onafhankelijkheid uitgeroepen en na een bloedige oorlog was Nederland zijn kolonie kwijt. Op de boot  kreeg mijn vader te horen dat alle soldaten ontslagen waren en zo arriveerde hij met mijn moeder, mijn zus en broer, werkloos in een vreemd land. Ik ben geboren in de tochtige barak 46, kamer 7, waar ik tot mijn twaalfde heb gewoond.”

“Hier in Amsterdam Zuidoost kende je niemand en toch ben je snel ingeburgerd en heb je veel activiteiten georganiseerd.”, zeg ik tegen Hanoch.

“Organiseren, mensen bijeenbrengen, dat zit me in het bloed. Dat heb ik jarenlang in Assen gedaan. Ik ben een community builder. Dankzij mijn eerste baan hier als opbouwwerker bij het MP-bureau heb ik mensen als Willy Esajas van Surinaamse Vrouwen Bijlmer, Rinia Kamperveen van Netwerk Vergeet mij niet en Roy Ristie leren kennen. Samen hebben we het Bewoners Netwerk Holendrecht opgezet. Vijf jaar achtereen hebben we vanaf 2006 op 2 juli Liberty Day georganiseerd over de slavernijgeschiedenis van de West. In hetzelfde jaar heb ik de stichting Nusantara mede opgericht.”

“Over de herdenking van de Tweede Wereldoorlog in Nederland heb je je kritisch uitgelaten tijdens een herdenkingsbijeenkomst. Wat stoort je hieraan?’’, vraag ik.

Hanoch legt mij uit wat hij mist bij de huidige herdenking: “4 mei blijft beperkt tot Nederland aan de Noordzee en Nederland overzee blijft ondergeschikt. Men doet alsof de Tweede Wereld Oorlog eindigde in mei, maar het is pas geëindigd op 15 augustus 1945 met de capitulatie van Japan in Oost-Indië. In Zuidoost heb ik bijgedragen aan een inclusieve manier van herdenken waar ook de helden en slachtoffers uit Suriname, Indonesië, de voormalige Nederlandse Antillen, kortom de Oost en de West aandacht krijgen. Wij hebben na jarenlange inspanningen bereikt dat wij nu elk jaar bij de nationale dodenherdenking op het ereveld in Loenen, officieel een krans kunnen leggen namens verschillende Caribische, Indo-Afrikaanse en Molukse organisaties. Zuidoost is altijd vertegenwoordigd met een flinke delegatie. Anton de Kom is een van de helden die in Loenen is herbegraven.”

Aan de lezers van Bijlmer&Meer wil Hanoch nog meegeven: “Elke twee maanden organiseren wij van Nusantara een soosmiddag voor ouderen in wooncentrum de Drecht, Niftrikhof 1, 1106 SB Amsterdam. Meer dan 150 ouderen bezoeken de soos. Van Molukkers tot Surinamers, van Menadonezen tot Indo’s. Er is altijd een lezing, we dansen, maken muziek en eten samen. Iedereen is welkom. Kom eens langs!”

Ernestine Comvalius

Eén gedachte over “Parel van Zuidoost: Hanoch Nahumury van Schattenberg

  • september 19, 2019 om 7:24 pm
    Permalink

    pa, ma, mijn zus en ik bewoonden eenhuiskamer, tevens woon en slaapkamer van onze ouders en mijn zus en ik sliepen op een verdiepingsbed met 14 andere meisjes op een slaapzaal. Daar konden wij terecht overdag, eten van ontbijt, ontbijt, lunch en avondeten en nergens anders terecht konden. Toen zij en ik werkten, moesten wij 60 procent van ons loon voor ons verblijf aldaar afstaan. wij kregen onbruikbare kleding waarover wij bij bewoning van het toegewezen huis een factuur kregen dat wjij dat moesten terug betalen. Pa was inmiddels overleden in maart 1953 van verdriet omdat oudste dochter met echtgenoot en 4 dochters geen nederandse paspoorten kreeg. jaren later wel, toen pa reeds over leden was !!!! even einde !! j.c. de scheemaker

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *